Poranek powitał nas marudzeniem że on się nie wyspał.
Później poszło gładko.
Były rozmowy że on dziś płakał nie będzie, że będzie sie fajnie bawił.
Moje marzenia rozmyły się z chwilą przekroczenia progu szkoły.
Uwiesił mi się na szyi i powiedział że nigdy w życiu tu nie zostanie, że idzie do domu.
Pani oderwała go odemnie płaczącego i wygnała do domu.
Posłusznie wyszłam , stanęłam za rogiem i w oku zakręciła się łza.
Nie wytrzymałam wróciłam pod drzwi i obserwowałam z ukrycia.
Był płacz ale o 70% mniejszy niz wczoraj.
Siedział na kolanach najmłodszej z opiekunek.
Zaczyna mnie to niepokoić, ładna jest , młodziutka i wczoraj też ona go uspokoiła- czyżbym musiała zacząć zbierać pieniądze ;p
Płaczu było z 10 minut i poszedł z nią się czymś bawić.
Może to będzie na tyle płaczu w jego wydaniu na dziś.
Nie wiem i się nie dowiem.
Uciekłam stamtąd jak najszybciej- zapisując w głowie obraz bawiącego się Adriana.
Nie odchodzcie, to jeszcze nie koniec.
Poszłam do domu i żeby równowaga w naturze była pobeczałam się ja.
No kurde smutno mi.
To mój maleńki, wychuchany, wydmuchany synek.
Ledwo to od ziemi odrosło a już do szkoły poszło.
To nie jest czas na obowiązkowe szkoły, przedszkola czy jak by to nie nazwał.
Kochana, coś mi sie zdaje, że bardziej ty to przeżywasz niż on :)
OdpowiedzUsuńTo zupełnie normalne, ja też wyryczałam swoje jak posłałam moje maluszki do szkoły, ciężko było, ale dzieci szybko sie przyzywczaiły, polubiły szkołe!
Adrianek tez polubi (zwłaszcza swoją panią ;))więc nie martw sie, nie jest za maly, jest akurat, żeby poznac nowych kolegów (i koleżanki ;> )
Będzie dobrze!!!! :)))
Bądź tak dzielna jak On jest!!